Rijker

  • Posted on:  vrijdag, 08 juli 2016 12:44
  • Written by 

Het is weer de tijd van op je gemak e-mailboxen opschonen of juist nog even pezen om de laatste deadlines te halen. Van koffers pakken en tenten uit het stof halen. Nog even en ik kan ‘s ochtends weer zonder file naar Den Haag rijden. Kortom – de zomervakantie is in aantocht. Steevast poppen in deze tijd van het jaar in agenda’s de bedrijfsbarbecues en zomerborrels op.  

Zo ook bij Squerist. Waar we normaliter eens per zes weken allemaal bij elkaar komen op kantoor om bij te praten over bedrijfsontwikkelingen en inhoudelijke zaken, werden we ditmaal uitgenodigd om naar Nieuwegein te komen voor wat gezelligheid. Na dagen van niets dan regen liet de zon zich opeens zien, wat onze zomerborrel op het strand compleet maakte. Nils hield een speech waarin hij het afgelopen half jaar de revue liet passeren. Een half jaar waar we trots kunnen zijn op de verschillende ontwikkelingen binnen het bedrijf. En natuurlijk trots op het feit dat we weer zo veel klanten verder hebben gebracht. “Lees ik hier nou werkelijk een verslag van de zomerborrel?” vraag je je misschien af. Nee, dat is niet waarom ik mijn verhaal schrijf. Tijdens deze zomerborrel realiseerde ik me namelijk iets, en dat wil ik toch even met jullie delen. 

Toen ik enkele jaren geleden de volgende stap in mijn loopbaan overdacht, kwam ook de mogelijkheid om consultant te worden voorbij. Ik was in eerste instantie nogal huiverig tegenover dat idee. Ik zal je uitleggen waarom. 

Ik heb altijd heel veel waarde gehecht aan het hebben van collega’s. Ik was gewend om met collega’s kennis uit te wisselen en zo gezamenlijk te bouwen aan de ontwikkeling van het bedrijf waar wij voor werkten. En niet in de laatste plaats hecht ik ook veel waarde aan gezelligheid en verbondenheid met mijn collega’s. Ik vroeg me oprecht af of ik dat bij een consultancybedrijf wel zou vinden. Ik was altijd bang voor een loyaliteitsdilemma tussen de collega's van je eigen werkgever (die je eigenlijk nooit zag, dacht ik) en die van de klant waar je bent ingezet en waar je dagelijks mee werkt.   

Uiteindelijk heb ik er toch voor gekozen om als consultant aan de slag te gaan - bij Squerist dus. En toen ik daar op dat strand in Nieuwegein in de warme avondzon zo om me heen keek, realiseerde ik me het volgende: ik kende ieder gezicht en ieders naam. De paar mensen die ik niet kende, dat waren nieuwe collega’s die net een paar dagen gestart zijn. En ik ken niet alleen iedereen bij naam, ik ken de mensen ook echt. Ik weet met wie ik kan lachen, ik weet wie er droge humor heeft. Ik weet wie graag over vakinhoud praat en ik weet wie er liever lekker over koetjes en kalfjes kletst. Ik weet wie er in de buurt woont en wie elke keer honderden kilometers reist om toch steeds weer bij de activiteiten te zijn. Ik hoor achter mijn rug iemand lachen en weet zonder te kijken wie het is. En naast al deze persoonlijke dingen weet ik ook wie ik moet bellen om eens te sparren over een bepaald onderwerp of om meer informatie op te halen waarmee ik de klant dan weer verder kan helpen. 

Ik zie mijn collega’s maar eens in de zes weken en soms zelfs minder. Maar toch krijgen we het met zijn allen voor elkaar een fijne hechte club te zijn.  

En tegelijkertijd leg ik ook bij de klant goede contacten. En dan bedoel ik niet alleen de zakelijke contacten. Want als je dag in dag uit bij een klant zit, kunnen gesprekken ook heel persoonlijk worden en kan je vanuit onverwachte hoek gewoon een klik hebben op persoonlijk vlak met collega’s. 

En zo concludeerde ik, terwijl ik na de zomerborrel weer naar huis reed, dat mijn leven als consultant eigenlijk alleen maar rijker is geworden. 

Maike Jansen

Procesadviseur bij Squerist, met ruime ervaring als communicatieadviseur. Analytisch en creatief. "Think Different". 

Volg me op LinkedIn.