Soms is het zo belangrijk dat ik mijn mond houd

Zelfsturing is een krachtige maar ook complexe manier van organiseren. De ruimte die medewerkers krijgen om zelf initiatieven te nemen kan leiden tot verrassende en verfrissende initiatieven die in een hiërarchische, planmatige en door managers gestuurde organisatie niet genomen zouden zijn. Eenvoudigweg omdat sommige initiatieven anders uitpakken dan mensen van tevoren verwacht hadden.

Zo zat ik een tijdje geleden bij het TestGilde van Squerist. Het TestGilde is een groep medewerkers die naast hun opdracht ontwikkelingen op het gebied van testen, ervaringen en nieuwe inzichten delen. Twee van de deelnemers vertelden dat ze een nieuw testassessment model wilde maken, zie het blog van Carin de Bont (Ik was de criticus in deze blog.) Mijn eerste gedachte was: ‘Ach nee he. Daar zit dus niemand op te wachten.’ We hebben TPI (Next) en TMMi al. Daarnaast bestaan er nog veel meer leverancier specifieke testvolwassenheidsmodellen. Staat er niet in het Agile Manifesto: ‘People and interaction over processes and tools’ maar leggen al die modellen niet de nadruk op het proces? Dus moeten we verbeteringen niet baseren op het verbeteren van mensen en interactie in plaats van op het verbeteren van processen? Daarnaast bestaan al die modellen uit een zodanig uitgebreide set ‘eisen’ dat organisaties die deze modellen toepassen veel te zware processen en veel te veel documentatie krijgen. Kortom: als ik verantwoordelijk zou zijn geweest voor een productontwikkelbudget dan zouden de initiatiefnemers het lastig hebben gehad om budget te krijgen voor het ontwikkelen van een nieuw testassessment model. Maar gelukkig werkt het niet zo bij Squerist. Hier beslissen de medewerkers zelf of ze bepaalde initiatieven nemen. En dat is maar goed ook.

Vorige maand zag ik de eerste versie van TROM, zoals het model heet. En wat bleek? Het draait dus helemaal niet om processen maar om rollen. En zo sluit het dus feilloos aan bij het Agile principe ‘People and interaction over processes and tools’. TROM gaat uit van een aantal rollen die in de meeste testtrajecten voorkomen. En natuurlijk mag je de rollen anders noemen in jouw organisatie, daar gaat het niet om. Per rol zijn er verschillende activiteiten gegeven die nuttig kunnen zijn. Moet je de activiteiten doen? Nee, afhankelijk van jouw situatie kun je aangeven of een bepaalde activiteit relevant is of niet. Dit maakt TROM veel flexibeler dan de traditionele testverbetermodellen. Ik was niet de enige die enthousiast is, iedereen die bij de sessie aanwezig was zag de flexibiliteit en relevantie voor Agile organisaties in. Inmiddels hebben we twee pilots gedaan en is de eerste ervaring met het model dus opgedaan. En die waren positief.

Mijn conclusie is dat zelfsturing tot veel meer creativiteit en onverwachte initiatieven leidt. Soms zien medewerkers dingen die anderen niet zien. In traditionele organisaties worden hierdoor veel initiatieven in een vroeg stadium gestopt en vormt het management de beperkende factor in de ontwikkeling, hebben medewerkers niet de ruimte om met eigen initiatieven te komen. De mensen op de werkvloer weten soms veel beter wat er moet gebeuren en waar behoefte aan is. Bij Squerist denken we niet in termen als management. Medewerkers moeten gefaciliteerd worden om zich te ontplooien, ze moeten niet beperkt worden. De geboden ruimte leidt dan tot mooie dingen. Zoals TROM.

Jan Jaap Cannegieter

Jan Jaap heeft meer dan 20 jaar ervaring in ICT, vooral op het gebied van testen, requirements en procesverbetering. Daarnaast heeft hij een aantal boeken en artikelen in deze vakgebieden gepubliceerd en spreekt hij regelmatig op (internationale) conferenties.

Volg me op LinkedIn.